Vanmiddag zag ik Henk Hofstra bij Omrop Fryslan in K-Rute. Nu ben ik geen vaste kijker van het programma maar tijdens het zappen zag ik een flard van de blauwe straat. Elke keer als ik die blauwe straat zie of mensen er over hoor praten werkt dit als een soort katalysator op mijn brein. Nog steeds hoor ik alleen maar negatieve geluiden over het blauw spuiten van het Moleneind. Met name de 75.000,= die het gekost heeft zit de mensen dwars. Afgelopen weken ben ik in mijn functie van plaatselijk politicus veel deuren bij langs geweest en hebben de mensen er , ook al is dit niet het onderwerp waarvoor we komen, wel iets over te zeggen. In de beleving van de mensen staat het bedrag in geen verhouding met het gebodene namelijk een zinloze blauwe streep met een paar grote letters. Dit kan nauwelijks de kwalificatie kunst dragen. Inmiddels is de straat  na twee jaar niet zo blauw meer en wordt het uitgraven van de vaart die er onder te voorschijn zou moeten komen tot in de eeuwigheid uitgesteld.  Het korte item deed mij wel nadenken over de vraag wat kunst nu eigenlijk is. Zoals ik over kunst denk moet het in ieder geval stof tot nadenken geven en het mag eigenlijk ook wel een beetje verontrusten. Het nadeel dat aan kunst kleeft is dat het geld kost. En dat geld moet (bijna) altijd uit de budgetten van de overheid komen. Daar zit hem nu tevens de crux. Er moet steeds een gevecht geleverd worden om de mensen die het nodig hebben een klein beetje menswaardiger bestaan te geven. Dan is het wrang dat er dan ogenschijnlijk gemakkelijk een groot bedrag geschonken wordt aan een project waar de gemiddelde Drachtster niets aan heeft. Al blijft het natuurlijk een kwestie van smaak.

Terug naar het programma met de wegwerpkunstenaar Hofstra. " Kunst is geen democratisch proces" was zijn slotquote en dat herhaalde hij ook nog eens om aan te geven dat hij een reuzeingeving had gehad. Ik ben het in zoverre met Hofstra eens dat het creatieve proces niet democratisch is , immers de kunstenaar bedenkt dit zelf en is daar verder niemand bij nodig. Het al dan niet volkladderen van de openbare ruimte is echter een zaak van ons allemaal.

Het college van de gemeente Smallingerland heeft, en dat is niet van de laatste tijd, veel moeite met democratie. Het blijkt voor de bestuurders van Drachten en ommelanden erg lastig om belanghebbenden en gemeenteraad serieus te nemen.

Afgelopen zaterdag was in de Leeuwarder Courant te lezen dat de centrumplannen, lees Raadhuisplein Drachten, ernstig gevaar lopen doordat het college de omwonenenden niet voldoende heeft geïnformeerd over de plannen. Nu is dit niet de eerste keer dat het college hier tegen aan loopt. Vorig jaar was er ook al een hevig protest uit Kortehemmen bij de vestiging van jeugdhulp Fryslân in het voormalige Woodbrookersgebouw. Nu is het wel zo dat er bij belangrijke projecten die in het algemeen belang uitgevoerd worden altijd een soort NIMBY (Not In My Back Yard) activisme tot gevolg heeft. Dit is logisch want mensen zien het eerst het gevaar voor zich zelf. Voor benadeelden is er een planschaderegeling in het leven geroepen en er zijn diverse mogelijkheden om beslissingen aan te vechten bij rechter, hoge raad en raad van state. Een heleboel zaken zijn echter eenvoudig te ondervangen door snel met informatie naar alle belanghebbenden te komen en in een vroeg stadium de plannen te bespreken met hen die het aangaan. Het kan niet zo zijn dat er zomaar een groep over het hoofd gezien wordt omdat men veronderstelt dat die geen rol van betekenis speelt. Ooit heb ik in een raadsvergadering eens voorgesteld om het net zo te doen als in de gemeente Groningen. Daar worden bewoners en andere belanghebbenden al in het eerste stadium van een plan geïnformeerd. Het antwoord van wethouder Veenstra was tekenend voor de houding van het college van Smallingerland. “ Dan heb je gelijk alle NIMBY bezwaren al te pakken en kom je helemaal niet meer aan de uitvoering van je plannen toe”

Dat de gemeente Smallingerland het liefst niet in de wielen gereden wordt door allerlei bezwaarmakers bleek vorige week ook tijdens de behandeling van de crisisplannen, genaamd de “Stimulerende Invalshoek”. Dat uiteindelijk de gehele oppositie ( 7 van de 10 fracties!) tegenstemde is toch vreemd. Op zijn minst kun je daar een paar forse vraagtekens bij zetten. De hele exercitie was een vooropgezet toneelspel dat tot in de perfectie uitgevoerd werd door college en fractievoorzitters van de coalitiepartijen. ’s Morgens waren voornoemde fractievoorzitters ontboden op het gemeentehuis. Aldus werd het plan tot de laatste spijker dichtgetimmerd. Zes uren werd er vergaderd over een voorstel dat bij aanvang van de vergadering al beklonken was. Persoonlijk heb ik het meest te doen met de mensen van de scholen in de Swetten. Massaal waren leraren, ouderraad en medezeggenschapsraad uitgerukt om hun protest kracht bij te zetten. Hun protest gold het in de ijskast zetten van hun nieuwbouwplannen ten koste van extra geld voor de verbouwing van het Liudger. Voorzitter Bert Middel sprak hen de bemoedigende woorden toe dat er ,ook lijkt dat misschien niet zo, er nog niets beslist was. Nadat wethouder Kuipers alle bezwaren aan de kant had geschoven stapte men teleurgesteld op. Ook een amendement van SP, Groen Links en VVD om het tij te keren voor de basisscholen was op voorhand al tot mislukken gedoemd. Onder andere omstandigheden ,dus zonder de coalitieafspraken, ben ik er van overtuigd dat we de PvdA fractie mee hadden kunnen krijgen. Tijdens de zelfde vergadering werd het versneld uitvoeren van de rotonde Gauke Boelensstraat-Zuiderhogeweg (met fietstunnel) door de strot geduwd. De tunnel is overbodig en de omwonenden zijn niet gevraagd naar de plannen.

Zo langzamerhand ga ik mij afvragen wie er nu werkelijk de macht heeft in Smallingerland. Mijn indruk is in ieder geval niet de raad en zeer zeker niet de burgers. Tot slot denk ik dat dit gedrag van het college hen ooit nog wel eens een keer zal opbreken. Net zoals het onlangs de gemeente Boarnsterhim opgebroken is.